Het eerstvolgende nummer van Radix van 2010 (jaargang 36, no. 1) valt met de deur in huis met artikelen die uitdagen tot reactie en discussie. Zo wordt een drietal hete hangijzers binnen orthodox-christelijke kring besproken: discussies over echtscheiding en hertrouwen, vrouw en ambt, en homoseksualiteit.

De auteurs proberen aan te tonen hoe een bepaald huwelijksideaal van invloed is op de manier waarop de discussiepartners de Bijbel uitleggen. Deze moderne, romantische huwelijksvisie domineert volgens hen ons denken over relaties en posities van christelijke mannen en vrouwen, zowel in de private sfeer als binnen de kerkelijke gemeenschap. Zij dagen daarmee uit tot een fundamenteel gesprek, waarvoor Radix graag een podium biedt.
Op een andere manier prikkelt de rooms-katholieke theoloog Erik Borgman tot nadenken. Hij gaat in op de verhouding tussen de heilige Geest en de ontwikkeling van de Westerse cultuur. Meestal wordt gezegd dat het evangelie door de invloed van het christendom zijn sporen in onze cultuur heeft nagelaten. Maar om God werkelijk te ontmoeten moet je niet op straat, maar in de kerk zijn. Borgman draait het om. Hij breekt een lans voor de stelling dat de Geest van God juist via de cultuur de kerk de ogen opent voor de diepte van haar eigen traditie. Niet via het brave burgerdom, maar via de tegenstemmen, de ‘barbaren', de gekruisigden van deze wereld.
In een recensie van Borgmans boek Wortelen in vaste grond trekt Gerard den Hertog parallellen tussen het theologiseren van Borgman en dat van de hervormde theoloog Bram van de Beek. Beiden zijn - hoe verschillend ook - sterk cultuurkritisch. Zelfs in hun omgang met de bijbel signaleert Den Hertog overeenkomsten. Maar over de beslissende vraag waar wij God kunnen vinden, verschillen ze fundamenteel van mening. Alle reden dus voor een voortgaand gesprek.
Ten slotte wordt de aandacht gevestigd op twee korte artikelen waarin het niet blijft bij de uitnodiging tot een gesprek, maar waarin dat gesprek ook daadwerkelijk plaatsvindt. Paul Cliteur reageert op twee kritische besprekingen van zijn boek Moreel Esperanto, respectievelijk door Wim Borst (Radix 34, no. 2) en Rikko Voorberg (Radix 35, no. 2). Beide critici dient hij van repliek over de vraag waarom monotheïstische tradities een gevaar vormen voor de rechtsstaat. Wim Borst maakte van de gelegenheid gebruik om op Cliteur te reageren.

Lees meer...